💠 پاستورلوز (Pasteurellosis)
مهم‌ترین عامل باکتریایی بیماری‌زا در خرگوش‌ها پاستورلامولتوسیدا می‌باشد. عفونت ناشی از این باکتری ممکن است بصورت التهاب مخاط بینی، پنومونی، التهام گوش میانی، التهاب مخاط چشم، آبسه و عفونت‌های دستگاه تناسلی، دیده شود. متعاقب ابتلا به این بیماری ظاهرا ایمنی ضعیفیگی ایجاد می‌گردد که باعث می‌شود خیلی از خرگوش‌ها بصورت حامل (Carrier) باقی مانده و باعث بقای بیماری در محیط و ابتلای سایر خرگوش‌ها گردند. توصیه می‌شود به محض مشاهده علائم فوق جهت تشخیص و درمان بیماری خرگوش خود، به دامپزشک مراجع کنید. دامپزشک توضیح خواهد داد که آنتی‌بیوتیک‌ها معمولا بیماری را به ظاهر رفع و یا شدت آن را کاهش می‌دهند، ولی بیماری ممکن است متعاقب یک فشار محیطی یا استرس، دوباره عود کند.

💠 پنومونی (Pneumonia)
در هر سنی ممکن است حیوان را درگیر کند. حیوان مبتلا علایمی چون تب، کاهش اشتها، التهاب مخاط بینی (ابتدا با ترشح سروزی چشم‌ها و بینی شروع شده و سپس این ترشحات بصورت چرکی و خشک شده بر روی بینی مشاهده می‌شوند)، تنگی نفس، عطسه و سرفه از خود نشان می‌دهد. توصیه می‌کنیم به محض مشاهده علائم فوق به دامپزشک مراجعه کنید. در صورتی که یکی از خرگوش‌هایتان مرده باشد، لاشه خرگوش مرده را هر چه سریع‌تر به دامپزشکتان برسانید چرا که مشاهده کالبدگشایی کمک زیادی به وی در تشخیص صحیح بیماری کرده و سیاست درمانی مناسبی برای سایر خرگوش‌های مبتلا، پایه‌گذاری خواهد کرد.

💠 آنتروتوکسمی
عامل بیماری Clostridium Spiroform می‌باشد. بیماری بصورت اسهال آبکی ناگهانی دیده می‌شود که عمدتآ بچه خرگوش‌های ۲-۱ ماهه را درگیر می‌کند. در اکثر مواقع، خرگوش در شب سالم به نظر می‌رسد و آنگاه در روز بعد مرده یافت می‌شود. به منظور پیشگیری از بیماری رعایت نکات زیر حائز اهمیت است. غذا می‌بایست کیفیت خوب و فیبر بالا داشته باشد، تغییر ناگهانی در جیره صورت نگیرد و هرگونه تغییر به تدریج و در طی یک هفته انجام پذیرد. بچه خرگوش‌ها زود از شیر گرفته نشوند و غذا از ۳-۲ هفتگی در اختیار آن‌ها گذاشته شود. در این مورد نیز لاشه خرگوش مرده به تشخیص توسط دامپزشک کمک خواهد نمود. بعلت سیر سریع بیماری، درمان با آنتی‌بیوتیک‌ها چندان رضایت‌بخش نیست.

💠 بیماری Tyzzer
این بیماری توسط Bacillus piliformis در بسیاری از گونه‌های حیوان نظیر خرگوش، همستر، موش و گربه ایجاد می‌گردد. بیماری با اسهال آبکی و مرگ سریع طی یک تا دو روز مشخص می‌گردد. گاهی اوقات تمام بچه خرگوش‌های یک مادر را درگیر می‌کند. بیماری معمولا در سنین ۳ – ۱.۵ ماهگی دیده می‌شود و مرگ و میر ممکن است تا ۵۰٪ برسد. این باسیل گرم منفی بعنوان یک جرم داخل سلولی در سلول‌های کبد و اپیتلیوم سکوم مطرح می‌باشد. با توجه به اینکه حالت فعال (Vegetative) باکتری در محیط ناپایدار می‌باشد، احتمال می‌رود بیماری با خوردن اسپورهای باکتری منتقل شود. انتقال از طریق جفت نیز ممکن است انجام پذیرد. علایم کالبدگشایی نظیر ضخیم شدن دیوارهٔ سکوم، خون‌ریزی‌های نقطه‌ای بر روی آن و نقاط نکروزه سفید رنگ به قطر ۲ میلی‌متر بر روی کبد به تشخیص بیماری توسط دامپزشک کمک خواهد نمود. وی به شما خواهد گفت که درمان بیماری چندان موفقیت‌آمیز نیست، بدلیل اینکه جرم داخل سلولی است و مقابله با آن مشکل است.